सिटिजन्स बैंकको मधेश केन्द्रित रणनीतिक कार्यक्रम सम्पन्न
काठमाडौं । सिटिजन्स बैंक इन्टरनेसनल लिमिटेडले मधेश प्रदेशमा 'ड्राइभिङ हाई–भोल्युम ग्रोथ, क्वालिटी क्रेडिट एन्ड मार्केट लिडरसिप २०८३/८४' कार्यक्रम सम्पन्न गरेको छ । बैंकका प्रदेश प्रमुख, शाखा प्रबन्धक तथा अन्य कर्मचारीको सहभागितामा आयोजित कार्यक्रममा प्रमुख कार्यकारी अधिकृत गणेशराज पोखरेलसहित वरिष्ठ अधिकारीहरूको उपस्थिति थियो । कार्यक्रममा गत आर्थिक वर्षको कार्यप्रगतिको समीक्षा गर्दै चालु आर्थिक वर्षको बजेट, रणनीतिक कार्ययोजना र प्राथमिकताबारे छलफल गरिएको बैंकले जनाएको छ । साथै, बैंकको केन्द्रीय कार्यालय र प्रदेशबीचको सहकार्यलाई थप प्रभावकारी बनाउने विषयमा पनि अन्तरक्रिया भएको थियो । मधेश प्रदेशका ८ जिल्लामा बैंकका २९ शाखा सञ्चालनमा छन् । यसअघि बैंकले बागमती प्रदेशमा ‘लिडिङ फ्रम द फ्रन्टः स्ट्राटेजिक ग्रोथ इम्पेरेटिभ्स फर बागमती प्रदेश’ र कोशी प्रदेशमा ‘एक्सेलेरेटिङ कमर्सियल मोमेन्टमः बिजनेस एक्सपान्सन एन्ड एसेट क्वालिटी इन्हान्समेन्ट इन कोशी प्रदेश’ कार्यक्रम सम्पन्न गरिसकेको छ । सोही क्रममा मधेश प्रदेशमा पनि रणनीतिक कार्यक्रम आयोजना गरिएको बैंकले जनाएको छ । बैंकका अनुसार गत आर्थिक वर्ष २०८२/८३ मा कर्जा प्रवाह १.२४ प्रतिशतले बढेर १ खर्ब ७७ अर्ब ३३ करोड रुपैयाँ पुगेको छ। त्यस्तै, निक्षेप संकलन ९.२२ प्रतिशतले बढेर २ खर्ब ३३ अर्ब ८१ करोड रुपैयाँ पुगेको छ । सो अवधिमा बैंकको खुद नाफा ६३.०५ प्रतिशतले बढेर २ अर्ब ९ करोड ८६ लाख रुपैयाँ पुगेको छ । बैंकले पछिल्लो समय डिजिटल तथा ग्राहक केन्द्रित विभिन्न सेवा पनि विस्तार गर्दै आएको जनाएको छ । बैंकले फोनपेसँगको सहकार्यमा नेपालमै पहिलोपटक ‘सिटिजन्स फोनपे क्रेडिट कार्ड’ भर्चुअल क्रेडिट कार्ड सञ्चालनमा ल्याएको छ । त्यस्तै, नवयुवालाई लक्षित ‘सिटिजन्स जेन–जी सेभिङ अकाउन्ट’, ‘सिटिजन्स डिजी बैंक सेवा’ तथा स्वतन्त्र रूपमा काम गर्ने व्यक्तिलाई लक्षित ‘फ्रिलान्सर सेभिङ अकाउन्ट’ सञ्चालनमा ल्याएको छ । यसैगरी, मोबाइल बैंकिङ एपबाटै शेयर आवेदन र सीआरएन नम्बर लिन सकिने सुविधा तथा अन्य बैंकका ग्राहकले सिटिजन्स बैंकका शाखाबाट क्यूआर स्क्यान गरी नगद प्राप्त गर्न सकिने क्रस बैंक टेलर सेवा पनि सञ्चालनमा ल्याएको बैंकले जनाएको छ । सिटिजन्स बैंकले देशका ६१ जिल्लामा २०० शाखा, १६९ एटीएम, ३ विस्तारित काउन्टर र ४२ शाखारहित बैंकिङ एकाइमार्फत २० लाख ६४ हजार ग्राहकलाई बैंकिङ सेवा दिँदै आएको छ ।
सिबिफिनको कार्यवाहक अध्यक्षमा राजेश उपाध्याय
काठमाडौं । बैंक तथा वित्तीय संस्था परिसंघ नेपाल (सिबिफिन) को कार्यवाहक अध्यक्षको जिम्मेवारी वरिष्ठ उपाध्यक्ष राजेश उपाध्यायले पाएका छन् । अध्यक्ष प्रचण्डबहादुर श्रेष्ठले हिमालयन बैंकको सञ्चालक समिति अध्यक्ष पदबाट दिएको राजीनामा स्वीकृत भएपछि सिबिफिनको अध्यक्ष पद रिक्त भएको थियो । भदौ २५ गते बसेको सिबिफिन कार्यसमितिको बैठकले आगामी वार्षिक साधारण सभाबाट नयाँ कार्यसमिति चयन नभएसम्म उपाध्यायलाई कार्यवाहक अध्यक्षको जिम्मेवारी दिने सर्वसम्मत निर्णय गरेको हो । उपाध्याय महालक्ष्मी विकास बैंकका अध्यक्षसमेत हुन् । उनी बैंकिङ, बिमा तथा वित्तीय सेवा क्षेत्रमा करिब अढाई दशकदेखि सक्रिय छन् । सिबिफिनको स्थापनाकालदेखि नै विभिन्न जिम्मेवारीमा रहेर काम गर्दै आएका उपाध्यायले संस्थाको विकास र सुदृढीकरणमा योगदान पुर्याउँदै आएका छन् । विभिन्न बैंक तथा वित्तीय संस्था र बिमा कम्पनीको नेतृत्वमा रहेर काम गरेको अनुभवसमेत उनीसँग छ । हाल बैंकिङ क्षेत्रले नीतिगत तथा व्यावहारिक चुनौती सामना गरिरहेको अवस्थामा उपाध्यायको नेतृत्वमा सिबिफिनले आफ्ना नीतिगत प्राथमिकता र भूमिकालाई थप प्रभावकारी बनाउने अपेक्षा गरिएको छ । उनको नेतृत्वले बैंकिङ क्षेत्रको स्थायित्व, विश्वसनीयता र दिगो विकासमा थप योगदान पुग्ने विश्वास सिबिफिनले जनाएको छ ।
बुवाको मुख हेर्ने दिनमा नबिल बैंकको भावुक भिडियो सन्देश- जब छोराले ‘बाबा’ भन्न सकेन
काठमाडौं । आज बुवाको मुख हेर्ने दिन । आफ्ना सन्तानको सफलतामा खुसी हुने, उनीहरूका असफलतामा काँध थाप्ने र कठिन परिस्थितिमा पनि भरोसाको बलियो आधार बनेर उभिने बुवाहरूलाई सम्झिने दिन । यही अवसरमा नबिल बैंकले सार्वजनिक गरेको भावुक भिडियो सन्देशले बुवाको त्यही निःस्वार्थ भूमिकालाई स्मरण गराएको छ । ‘सन्तानका सपनालाई आफ्नो सपना बनाउने, सन्तान लड्दा हात समाउने र आफू थाकेर पनि सन्तानका लागि सधैँ बलियो भएर उभिने बुबा केवल एउटा सम्बन्ध होइन, जीवनभरको भरोसा हुनुहुन्छ’ भन्दै बैंकले सम्पूर्ण बुवाप्रति सम्मान व्यक्त गरेको हो । तर बुवाको मुख हेर्ने दिन केवल पारिवारिक खुसी र शुभकामनाको दिन मात्रै होइन । कतिपय बुवाका लागि यो दिन वर्षौंदेखि बोकेको संघर्ष, डर, पीडा र सन्तानप्रतिको असीम मायालाई सम्झिने अवसर पनि हो । यस्तै एउटा कथा हो एक बुवाको, जसले आफ्नो छोरालाई संसारको ‘मानक’ अनुसार बदल्न खोज्ने सोचबाट यात्रा सुरु गरे । तर समयसँगै उनको सोच बदलियो । अन्ततः उनले बुझे, छोरालाई संसारअनुकूल बनाउनुभन्दा संसारलाई नै आफ्नो छोरालाई बुझ्ने बनाउन आवश्यक रहेछ । ‘मेरो छोरो बिरामी होइन, ऊ संसारलाई फरक तरिकाले महसुस गर्छ ।’ यी शब्दमा ती बुवाको वर्षौंको अनुभव, संघर्ष र छोराप्रतिको बुझाइ लुकेको छ । हरेक बुवाजस्तै उनले पनि छोराका लागि थुप्रै सपना देखेका थिए । छोरोले पहिलोपटक ‘बाबा’ भन्ला, पहिलो दिन स्कुल जाँदा रोला, दशैंमा नयाँ लुगा लगाएर रमाउला- उनका कल्पनाहरू पनि अरू बुवाका जस्तै थिए । तर समय बित्दै जाँदा उनले महसुस गरे, उनका छोराको संसार अरू बालबालिकाको भन्दा फरक रहेछ । मान्छेहरू घरमा आउँदा छोरो लुक्थ्यो । कसैले बोलाउँदा हेर्दैनथ्यो । भीडभाड भयो भने कान थुनेर बसिहाल्थ्यो । छोराको व्यवहार देखेर वरपरका मानिसहरू प्रश्न गर्थे- के भयो यसलाई ? ‘आजकलका बच्चालाई अलि कडा भएर हुर्काउनुपर्छ । मोबाइल अलि बढी भएजस्तो छ ।’ सल्लाह दिनेहरू धेरै थिए । तर छोराको व्यवहारभित्रको कारण बुझ्नेहरू भने कमै थिए । यस्ता टिप्पणीहरूले ती बुवालाई कहिलेकाहीँ डराउँथे । समाजसँग भन्दा पनि आफ्नो बच्चाले यही समाजमा कसरी आफूलाई सम्हाल्ला भन्ने चिन्ता उनलाई बढी हुन्थ्यो । किनकि उनको छोरो आफ्नो पीडा शब्दमा व्यक्त गर्न सक्दैनथ्यो । तर बुवाले उसको आँखामा केही देख्थे- एक किसिमको थकान । अन्ततः उनले थाहा पाए, उनका छोरा अटिजम स्पेक्ट्रममा छन् । त्यसपछि भने उनको बुझाइ बदलियो । ‘मेरो छोरो अरू बच्चाजस्तो छैन’ भन्ने सोच विस्तारै ‘मेरो छोरो पनि एउटा सामान्य बच्चा हो, उसले संसारलाई फरक तरिकाले महसुस गर्छ’ भन्ने बुझाइमा बदलियो । उसका लागि ठूलो आवाज असहज हुन सक्छ । भीड भारी लाग्न सक्छ । आफ्ना भावनाहरू शब्दमा व्यक्त गर्न कठिन हुन सक्छ । तर त्यसको अर्थ उसको माया कम छ भन्ने होइन । बरु उसको माया अभिव्यक्त गर्ने तरिका फरक छ । ‘पहिले म चाहन्थेँ, ऊ संसारजस्तो बनोस् । तर अहिले म संसारलाई उसको लागि अलिक राम्रो बनाउन चाहन्छु ।’ यो एउटा बुवाको सोचमा आएको ठूलो परिवर्तन हो । सन्तानलाई संसारअनुकूल बनाउने प्रयासबाट संसारलाई नै सन्तानअनुकूल बनाउनुपर्छ भन्ने यात्रासम्म आइपुग्दा उनले एउटा कुरा बुझेका छन्- हरेक बच्चा एउटै हुँदैन । तर हरेक बुवाको आफ्नो सन्तानप्रतिको चाहना भने उस्तै हुन्छ । सन्तानले दुःख नपाओस् । उसलाई कसैले हेप्न नपरोस् । उसले आफूलाई अरूभन्दा कम महसुस गर्न नपरोस् । छोराले उनलाई धेरैपटक ‘बाबा’ भन्न नसक्ला । तर जब ऊ आएर बुवाको हात समाउँछ, त्यो स्पर्श नै उनका लागि संसारकै ठूलो शब्द बन्छ । बुवाको भूमिका सधैँ बोलिरहने वा बाटो देखाइरहने मात्रै हुँदैन । कहिलेकाहीँ त्यो भूमिका चुपचाप सन्तानको छेउमा उभिएर उसको संसार बुझिदिनु पनि हो । आफूभित्रका अनेकौं डर र संघर्ष लुकाएर सन्तानका कठिनाइमा भरोसा बन्नु पनि हो । आज बुवाको मुख हेर्ने दिनमा नमन ती सबै बुवाहरूलाई, जो आफ्ना सन्तानका लागि आफूभित्रका अनेकौं लडाइँ लडिरहेका छन् । ती बुवाहरूलाई, जसले समाजका प्रश्नभन्दा माथि उठेर आफ्ना सन्तानको मौन भाषा बुझिरहेका छन् । र ती बुवाहरूलाई पनि, जसले सन्तानलाई संसारजस्तो बनाउनुभन्दा संसारलाई नै सन्तानका लागि अलिक सहज, संवेदनशील र स्वीकार्य बनाउन चाहिरहेका छन् । हरेक बच्चा फरक हुन्छ । तर हरेक बुवाको माया उस्तै हुन्छ ।
