टाटा र पीएसएमसीले ९ खर्ब लगानीमा सेमिकन्डक्टर चिप उद्योग खोल्दै
काठमाडौं । भारतीय व्यावसायिक घराना टाटा समूह र पीएसएमसीले ९ खर्ब १० अर्ब रुपैयाँ लगानीमा मेगा सेमिकन्डक्टर फेब्रिकेसन सुविधा निर्माण गर्ने निर्णय गरेका छन् । टाटा समूहले पीएमसीसँगको सहकार्यमा फेब्रिकेसन सुविधा स्थापना गर्न लागेको छ । यो सुविधाले प्रत्येक महिना ५० हजार वेफर उत्पादन गर्न सक्छ । भारतको पहिलो अर्धचालक चिप सन् २०२६ मा बाहिर आउन सक्ने बताइएको छ । ताइवानको पावर चिप सेमिकन्डक्टर म्यानुफ्याक्चरिङ कर्पोरेसन वा पीएसएमसीका अध्यक्षले टाटा समूहसँग गुजरातको धोलेरामा निर्माण भइरहेको प्लान्टले २८ नानोमिटर चिप्स बनाएर सञ्चालन सुरु गर्ने बताएको छ । जसलाई पछि २२ नानोमिटरमा ल्याउन सकिने छ । गुजरातको धोलेरामा उक्त लगानीमा निर्माण हुने मेगा सेमिकन्डक्टर फ्याब्रिकेसन सुविधा टाटा इलेक्ट्रोनिक्स र पीएसएमसीले संयुक्त रूपमा सञ्चालन गर्नेछन् । यस निर्माण सुविधाले प्रतिमहिना ५० हजार वेफरहरू उत्पादन गर्ने छ र नेक्स्ट जेनेरेसन फ्याक्ट्री अटोमेसनमा पनि काम गरिरहेको छ । कम्पनीले डाटा एनालिटिक्स र मेसिन लर्निङ प्रयोग गरेर उद्योगको उत्कृष्ट कारखाना दक्षतामा काम गर्न गइरहेको छ । उच्च क्षमताको कम्प्युटर चिप्स बनाउनुका साथै यस सुविधाले विद्युतीय सवारीसाधन, टेलिकम, डिफेन्स, अटोमोटिभ, कन्जुमर इलेक्ट्रोनिक्स, डिस्प्ले पावर, इलेक्ट्रोनिक्स आदिमा प्रयोग हुने पावर म्यानेजमेन्ट चिपहरू पनि बनाउने छ । पावर चिप्स हाई भोल्टेज, हाई करेन्ट एप्लिकेसनका लागि डिजाइन गरिन्छ। पीएसएमसी तर्क र मेमोरी फाउन्ड्री क्षेत्रमा एक अग्रणी कम्पनी हो मेमोरी पीएसएमसीको ताइवानमा ६ वटा अर्धचालक फाउन्ड्री छन् । मोदी मन्त्रिपरिषद्ले भारतमा तीन सेमिकन्डक्टर योजनाहरूको प्रस्तावलाई अनुमोदन गरेको छ, जसमध्ये दुई गुजरात र एक असममा छन् । तिनीहरूको अनुमानित लागत १२ खर्ब ६० अर्ब रुपैयाँ छ । भारतका सूचना प्रविधिमन्त्री अश्विनी वैष्णवले भने, ‘सामान्य सेमिकन्डक्टर फ्याबले तीन/चार वर्षमा उत्पादन सुरु गर्छ, तर हामी त्योभन्दा चाँडै उत्पादन सुरु गर्ने योजनामा छौं।’ एजेन्सी
६ महिनाको परिक्रमापछि चार अन्तरिक्ष यात्री फर्किए पृथ्वीमा
काठमाडौं । अन्तर्राष्ट्रिय अन्तरिक्ष स्टेसनमा आधा वर्षको मिसन समाप्त गरेर चार मुलुकका चार अन्तरिक्ष यात्री मङ्गलबार स्पेसएक्ससँग पृथ्वी फर्किएका छन् । उनीहरूको क्याप्सुल बिहानको अँध्यारोमा सम्पूर्ण अमेरिकाभर फैलियो र फ्लोरिडाको पेनह्यान्डल नजिकै मेक्सिको खाडीमा खस्यो । नासाका सामुद्रिक हेलिकप्टर पाइलट ज्यास्मिन मोघबेलीले डेनमार्कका एन्ड्रियास मोगेन्सन, जापानका सातोशी फुरुकावा र रुसका कन्स्टेन्टिन बोरिसोभको फिर्ती टोलीको नेतृत्व गरेका थिए । उनीहरू गत अगस्टमा अन्तरिक्ष स्टेसनमा गएका थिए । उनीहरूलाई प्रतिस्थापन गर्नेहरू गत साता उनीहरूकै आफ्नो स्पेसएक्स क्याप्सुलमा आएका छन् । मोघबेलीले सोमबार परिक्रमा परिसरबाट प्रस्थान गरेपछि रेडियोमा भने, ‘हामीले तपाईंहरूका लागि बदामको केही बटर र टर्टिला छाडेका छौँ ।’ नासाका लोरल ओ’हाराले जवाफ दिए, ‘म तपाईंलाई पहिलादेखि नै सम्झन्छु र उदार उपहारका लागि धन्यवाद ।’ रुसी सोयुज क्याप्सुलमा सवार हुनुअघि ओ’हारासँग अन्तरिक्ष स्टेसनमा अझै केही साता छन् । अन्तरिक्ष स्टेसन छाड्नुअघि मोगेन्सनले सामाजिक सञ्जाल एक्समा भने, ‘रुखहरूमा चराहरूको गीत सुन्नका लागि प्रतीक्षा गर्न सक्तिनँ र कुरकुरे भोजन खाने पनि इच्छा छ ।’ रकेटमा गडबडीको अवस्थामा नासाले धेरै विकल्पलाई प्राथमिकता दिन्छ । बोइङले मेको प्रारम्भमा दुई–पाइलट परीक्षण उडानसहित अन्तरिक्ष यात्री ट्याक्सी प्रदान गर्न सुरु गर्नुपर्छ । रासस
१८ रुपैयाँमा भाँडा माझ्ने जयराम बने ३०० करोडका मालिक
काठमाडौं । जयराम बनान सागर–रत्न रेष्टुरेन्टका मालिक हुन् । बुवाले कुट्ने डरले उनी घर छाडेर हिँडेका थिए । त्यसपछि उनले धेरै दुःख पनि पाए । तर, हार स्वीकारेनन् । उनले निरन्तर कडा मिहिनेत गरे । अहिले उनले करोडौंको फुड चेन खोलेका छन् । त्यसबाट वर्षेनी करोडौं रुपैयाँ आम्दानी हुन्छ । भारत मंगलौर (कर्नाटक) नजिकै रहेको ‘उडुपी’ गाउको एक साधारण परिवारमा जन्मेका जयरामका बुबा ड्राइभर थिए । जयरामका बुबा अलि क्रोधित स्वभावका थिए । त्यही कारणले उनी आफ्नो बुबासँग धेरै डराउँथे । जयराम स्कुलको परीक्षामा फेल भएपछि बुवाले आफूलाई नराम्रोसँग कुट्छन् भन्ने महसुस गरे । बुबाले कुट्ने डरले १३ वर्षको उमेरमा उनी घरबाट भागेका थिए । घरबाट भाग्नुअघि उनले बुबाको खल्तीबाट केही पैसा निकाले र मंगलौरबाट मुम्बईको बसमा चढे । जयराम सन् १९६७ मा मुम्बई आएका थिए । जयराम मुम्बई त आए तर उनीसँग कुनै काम थिएन । त्यहाँ उनको एकजना चिनजानका मान्छे थिए जो रेस्टुरेन्ट चलाउँथे । जयरामले उनकै रेस्टुरेन्टमा काम गर्न थाले ।उनको उमेर पनि सानै भएकाले उनलाई धेर केही आउँदैनथ्यो । यस्तो अवस्थामा उनले रेस्टुरेन्टमा जुठा भाँडा धुने काम गरे । यो कामका लागि उनले मासिक १८ रुपैयाँ पारिश्रमिक पाएका थिए । उनले ६ वर्ष भाँडा माझ्ने काम गरे । जयरामको परिश्रम देखेर उनलाई पहिले वेटर र पछि रेस्टुरेन्टको म्यानेजर बनाइयो । योसँगै उनको तलब मासिक दुई सय रुपैयाँ पुग्यो । त्यसपछि सन् १९७४ मा जयराम दिल्ली आए । सुरुमा उनले आफ्नै व्यवसाय गर्ने सोच बनाए । उनी दिल्लीमा आफ्नै रेस्टुरेन्ट खोल्न चाहन्थे। यहाँ उनले गाजियाबादको सेन्ट्रल इलेक्ट्रोनिक्स लिमिटेडको क्यान्टिन चलाउन थाले । साथीभाइबाट ऋण लिएर र आफ्नै बचतबाट उनले यो काम सुरु गरेका हुन् । त्यसपछि सन् १९८६ मा उनले दक्षिण दिल्लीको डिफेन्स कालोनीमा आफ्नो पहिलो रेष्टुरेन्ट खोलेका थिए जसको नाम सागर थियो । पहिलो दिनमै उनले यस रेस्टुरेन्टबाट ४०८ रुपैयाँ कमाए । त्यसपछि जयरामको मिहिनेतले प्रतिफल दिन थाल्यो । जयरामको रेष्टुरेन्टमा मानिसको भीड पनि बढ्न थाल्यो । उनको रेस्टुरेन्टमा पाइने साउथ इन्डियन परिकारलाई मानिसहरूले निकै रुचाएका थिए । त्यसपछि उनले दिल्लीको लोधी मार्केटमा पनि पसल खोलेर २० प्रतिशत बढी मूल्यमा त्यही गुणस्तरको खाना दिन थाले । यसरी उनले आफ्नो स्टार्टअप ‘सागर–रत्न’ सुरु गरे । आज दिल्लीमा मात्रै यसको ३० भन्दा बढी रेस्टुरेन्टहरू छन् । जबकि उत्तर भारतमा यसको संख्या बढेर ६० पुगेको छ । आज उनको क्यानडा, सिङ्गापुर, बैंककजस्ता देशहरूमा पनि आउटलेटहरु छन् । यी सबैका कारण उनीहरूको वार्षिक कारोबार ३०० करोडभन्दा माथि पुगेको छ । सागर–रत्न बाहेक उनले सन् २००१ मा स्वागत नामको अर्को रेष्टुरेन्ट चेन सुरु गरेका थिए । आज उनका विश्वभर करिब १०० रेस्टुरेन्ट छन् । वर्तमान अवस्थामा जयरामले वार्षिक करोडौं रुपैयाँ कमाउँछन् ।
